Ik heb een heel klein neusje!

Zo fijn om naast de 2 jongens die sinds een jaar of twee een dochter te hebben. Een aantal cliches klopt namelijk helemaal, in ieder geval bij ons. JOngens zijn moederskindjes en meisjes trekken meer naar hun vader. 

Ik weet nog dat ik onze oudste zoon (nu 8) toen hij een jaar of 1,5 was, s’ochtends uit zijn bed haalde. Hij eerste wat hij riep toen hij zag dat ik zijn deur opendeed was:’Nee, jij niet!’   

En de jongens vinden het ook heus leuk als ik uit mijn werk thuiskom, maar dat valt in het niet bij hoe ze hun moeder bespringen als die weg is geweest. 

Eerst dacht ik, dat het kwam doordat ik gewoon vaker en langer van huis ben dan mijn vrouw. Maar met onze Ronja is het toch anders. 

En daar moet je dus een beetje gebruik van maken.

Zo heb ik haar dus een paar kleine zinnetjes geleerd, die ze naadloos aanvult:

Ik: Ik heb een heel klein….?
Ronja: Neusje!
Ik: En hele kleine….?
Ronja: OORTJES!

En hoewel ik niet de elephant man ben, heb ik toch echt niet achteraan gestaan toen de neuzen en de oren werden uitgedeeld. 

Haar broers zitten nog midden in de periode dat de juf altijd gelijk heeft, en kunnen absoluut niet tegen onrecht of leugentjes. Ze kunnen dit gedrag dus niet uitstaan.

Ze kleuren rood, zijn ernstig verontwaardigd en worden nog net niet echt boos. Ze proberen haar te overtuigen van het tegendeel, gaan beiden aan een kant van de kinderstoel staan en roepen om het hardst: ‘groot, Groot, GROOT!’

Als dat niet helpt, moet ik het ontgelden en is het vechten geblazen. Gelukkig zijn ze nog maar 4 en 8 en kan ik ze nog wel even aan. Tegelijk als dat moet. Wat hun frustratie ook niet helpt…

In no-time is het een bende en liggen we stoeiend op de bank. 

En Ronja? Die kijkt genietend van de chaos om zich heen. En zegt met een stralende blik in haar ogen ‘Ze weten er niks van, Papa’