We verven ons huis langzaam kleiner

Toen we een jaar of 8 geleden in dit huis kwamen wonen, was het op alle fronten een verbetering en was het een stuk groter dan het nu is.

We hadden op de eerste verdieping 3 kamers. Een slaapkamer voor ons, een babykamer voor onze oudste die toen bijna geboren werd. En een werkkamer. 

Die werkkamer had witte muren. Ik dacht, de wand waar mijn bureau tegenaan komt, die maak ik donkerrood. Geen brandweerkleur, maar meer tegen het bruine aan.

Toen onze oudste bijna 4 was en zijn broertje onderweg, offerde we de werkkamer op. En werd het een echte jongenskamer. Hij mocht uiteraard zelf de kleuren kiezen. De muren werden lichtblauw. Hemelsblauw bijna. 

En zelfs met hele dure monodek latex, heb je een laag of 4 nodig voordat je van rood, bij acceptabel blauw bent aangekomen.

Inmiddels ligt kind nummer 3 in de babykamer. De jongens slapen met z’n tweeen op de grootste (= tot voor kort onze) slaapkamer. 

En nu we toch de boel flink aan het verbouwen zijn, en ook op onze slaapkamer een nieuw bed en nieuwe kasten neerzetten. Is er niets logischer dan de muren weer wit te schilderen. En dan is de cirkel weer rond. Terug bij af zullen we maar zeggen. 

En nee, van blauw naar wit. Gaat ook niet in één kleur. 

Het wordt vast harstikke leuk allemaal, maar ergens heb ik het idee dat we bij ieder extra kind, de muren een cm dikker verven, en we minder ruimte overhouden dan waar we mee begonnen.