Gothic dochter

Gothic dochter

Dochterlief (6) heeft een nieuwe fiets gekregen. Die we samen hebben gekocht bij de fietsenmaker. Een echte grote-meiden-fiets met vooral heel veel kleurtjes. Zelf uitgezocht. Eerst kwam de beste man – hij praatte een beetje als Gru van verschrikkelijke ikke – met een hele witte fiets aan. ‘Probier deze maar eens maisje’.  Dat werd hem niet.  Die hele fleurige moest het worden. Onderweg naar huis legt ze me uit waarom.

Zij: Ik heb voor die fiets met die kleurtjes gekozen, want dat past echt bij me. Dingen in één kleur. Of alleen in het wit, of in het zwart. Dat is niks voor mij.
Ik:  Daar zal ik je aan helpen herinneren als je straks Gothic wordt als je 14 bent?
Zij: Moet je dan alles in één kleur?
Ik:  Die hebben vaak wel alles in het zwart. De kleren, de haren, zwarte nagellak…
Zij: Maar ik heb helemaal geen zwarte Nagellak!
Ik:  Die kan je natuurlijk gewoon kopen.
Zij: *nadenkend* hmmm, dat is zo.  Maar dat ga ik niet doen! Ik wordt echt NOOIT GOTHIC! Dat beloof ik.
Ik: Daar houd ik je aan!
Zij: Wat betekent dat dan weer?
Ik:  Dat ik je hieraan ga herinneren als je straks 14 bent, en samen met je vriendje je haren zwart verft.
Zij: Nou, dan weet ik dit nog wel hoor, pap! Maar dan doe ik net alsof ik het nooit gezegd heb!