Papa kan alles? Nou nee, niet direct

Dat je de kinderen tegen elkaar hoort zeggen, dat papa eigenlijks niks bijzonders kan. Dat is nogal ontnuchterend op de vroege ochtend. De tijd dat Papa in alles de beste was, is nu denk ik voorgoed voorbij.

Nog niet zo lang geleden kon ik – volgens mijn kinderen dan – heel veel dingen het beste. En als vrouwlief het toevallig beter kon, dan was ik in ieder geval een hele goede nummer twee.

Helaas. Vanochtend zat ik op de bank, amper wakker, te bedenken waarom ik in godsnaam bedacht heb dat het een goed idee was om op onze vrije zaterdag om 8:45 uur bij te kapper te zijn. De jongste twee hadden echter al het hoogste woord. En waren druk met elkaar in gesprek.

Ineens hoorde ik ze. Dochter (6) ‘nou ja, papa kan best heel véél dingen’. Zoon (8) ‘Ja, maar hij kan eigenlijk niks bijzonders’.

Nou ja zeg!

Er werden een heleboel dingen – dat dan nog wel – opgesomd die ik best goed kan (racefietsen, koken, knutselen, werken, koekjes bakken) en dingen die ik minder goed kan (ook een flinke lijst). Maar de conclusie was toch wel, dat eigenlijk iedereen die dingen kan.

Slik.

Gelukkig – en daar hadden ze echt wel even voor nodig – kwamen er toch nog twee bijzondere dingen uit, die echt niet iedereen kan maar ik wel.

  1. Jongleren. Met 3 ballen of potten of appels.
  2. Kraanvogels vouwen waarvan de vleugels bewegen als je aan de staart trekt.

De kinderen waren tevreden. En gingen verder met hun nooit eindigende gesprek over Pokémon (nee, ik snap het ook niet).

En dat op je nuchtere maag.

Om te checken of het nog lukt, heb ik een kraanvogel gevouwen.

En dan ga ik nu maar op zoek naar 3 ballen.

Een reactie plaatsen